Tysiac slow

Temat: Konferencja dla rodziców
20 listopada 2010r w godz 9:00-19:00 odbędzie się konferencja dla rodziców "Wychowanie dzieci w oparciu o Pismo Święte". Prowadzą Magdalena i Wiesław Grabowscy (Służba Rodzinie). W trakcie będzie Msza św i obiad.
Miejsce: Gimnazjum Sióstr Urszulanek U.Rz. w Poznaniu al. Niepodległości 41.
Koszt to 60 zł od pary. Zapisy do 12.11.2010.
Wiecej informacji i zapisy: Katarzyna & Luk de Bruijn 0504 365619 / katarzyna@debruijn.pl
Źródło: klubtm.fora.pl/a/a,561.html



Temat:
Ukończyłem I klasę Liceum Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej w Poznaniu.
Średnia: ok. 4,0
Zachowanie: Wzorowe

Zgadzam się z Odynem nie można porównywać Liceum z Gimnazjum. Jeżeli chodzi o ocenianie i ilość nauki oraz wolnego czasu w Liceum a Gimnazjum to są to dwie odrębne rzeczywistości.
Źródło: strongholdnet.fora.pl/a/a,752.html


Temat: Świętym Patronem dzisiejszego dnia jest...
Święta Urszula Ledóchowska, zakonnica
Julia Maria urodziła się w wielodzietnej rodzinie 17 kwietnia 1865 r. w Loosdorf koło Wiednia. Była rodzoną siostrą Marii Teresy Ledóchowskiej, powszechnie nazywanej matką czarnej Afryki, założycielki sióstr klawerianek, beatyfikowanej przez Pawła VI w 1975 roku. W latach 1874-1883 Julia Maria kształciła się w Instytucie Najświętszej Maryi Panny prowadzonym przez Panie Angielskie w Sankt Polten. W roku ukończenia nauki przybyła wraz z rodziną do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej koło Bochni.
Jako 21-letnia dziewczyna wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie i w dniu obłóczyn, 17 kwietnia 1887 r., przyjęła zakonne imię Maria Urszula. Wyróżniała się gorliwością w modlitwie i umartwieniach. Pierwszą profesję zakonną złożyła 28 kwietnia 1889 roku. Następnie pracowała w krakowskim internacie sióstr. W 1904 roku jako przełożona domu kierowała internatem. Dwa lata później założyła pierwszy na ziemiach polskich internat dla studentek szkół wyższych. Swoje powołanie do wychowania młodzieży i opieki nad nią odkryła jeszcze w nowicjacie.

W 1907 r. w świeckim stroju wyjechała do pracy dydaktycznej w Petersburgu. Objęła tam kierownictwo zaniedbanego internatu i liceum św. Katarzyny. Już w rok później została erygo-wana w Petersburgu autonomiczna placówka urszulańska. Następnie przeniosła się do Finlandii, gdzie otworzyła gimnazjum dla dziewcząt. Podczas I wojny światowej apostołowała w krajach skandynawskich, wygłaszając odczyty o Polsce, organizowała pomoc dla osieroconych polskich dzieci. Jednocześnie nie zaniedbywała swego zgromadzenia, rozrastał się nowicjat i dom zakonny w Szwecji. Pod koniec wojny Urszula Ledóchowska przeniosła go do Danii, gdzie założyła również szkołę i dom opieki dla dzieci polskich.
W roku 1920 Urszula wróciła do Polski. Osiedliła się w Pniewach koło Poznania, gdzie - z myślą o pracy apostolskiej w nowych warunkach - założyła zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, zwane urszulankami szarymi. Kiedy poprosiła papieża Benedykta XV o zatwierdzenie nowego zgromadzenia, otrzymała je w dniu 7 czerwca 1920 r. Włodzimierz Ledóchowski - rodzony brat Urszuli - ówczesny generał jezuitów, był rzecznikiem dzieła swojej siostry wobec Stolicy Apostolskiej. Całe życie s. Urszuli było ofiarną służbą Bogu, ludziom, Kościołowi i ojczyźnie. Matka Urszula wiele podróżowała, wizytowała poszczególne domy, kształtowała w siostrach ducha ewangelicznej radosnej służby. "Naszą polityką jest miłość. I dla tej polityki jesteśmy gotowe poświęcić nasze siły, nasz czas i nasze życie" - powtarzała często.
Umarła 29 maja 1939 r. w Rzymie. Tam też została pochowana w domu generalnym mieszczącym się przy via del Casaletto. Beatyfikowana została przez Jana Pawła II 20 czerwca 1983 roku w Poznaniu. 18 maja 2003 roku, w dniu swoich 83. urodzin, Jan Paweł II ogłosił ją w Rzymie świętą.
Źródło: 17-ka.org.pl/forum/viewtopic.php?t=425


Temat: Święta Urszula Ledóchowska
Julia Ledóchowska urodziła się 17 IV 1865 w Loosdorf (Austria). W 1883 rodzina przeniosła się do Lipnicy Murowanej, niedaleko Krakowa. W 1886 Julia wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie. Tu, już jako m. Urszula, zajęła się przede wszystkim pracą pedagogiczną. W 1907 z błogosławieństwem papieża Piusa X wraz z dwiema siostrami wyjechała do Petersburga, aby objąć kierownictwo internatu dla dziewcząt przy polskim Gimnazjum św. Katarzyny. W 1910 nad Zatoką Fińską powstał dom dla wspólnoty oraz - realizujące idee pedagogiczne m. Urszuli - gimnazjum z internatem dla dziewcząt. Wybuch wojny w 1914 spowodował wydalenie m. Urszuli z Rosji. Zatrzymała się w Skandynawii: w Sztokholmie, następnie w Danii. Wspólnie z wyjeżdżającymi kolejno z Petersburga siostrami zorganizowała szkołę dla skandynawskich dziewcząt, potem m.in. ochronkę dla sierot po polskich emigrantach. Włączyła się też w życie miejscowego Kościoła i środowiska oraz podjęła współpracę z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny, założonym w Szwajcarii przez Henryka Sienkiewicza. Poprzez akcję odczytową kształtowała wrażliwość społeczeństw skandynawskich na sprawę niepodległości Polski.
W 1920 petersburska wspólnota urszulanek wróciła do wolnej Polski i osiedliła się w Pniewach koło Poznania. Wkrótce potem otrzymała od Stolicy Świętej pozwolenie na przekształcenie się w Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego - żyjące duchowością urszulańską oraz tradycją pracy wychowawczej jako uprzywilejowanego narzędzia ewangelizacji, szukające równocześnie form odpowiadających nowym potrzebom, szczególnie ludzi uboższych. Zgromadzenie szybko się rozwijało. Powstawały domy i dzieła w Polsce i na Kresach Wschodnich, od 1928 we Włoszech, od 1930 we Francji.
M. Urszula formowała siostry do umiłowania Boga ponad wszystko, pragnąc, aby żyły w prostocie, były pokorne, a równocześnie pełne poświęcenia i twórcze w służbie innym, zwłaszcza dzieciom i młodzieży. Uśmiech, pogodę ducha i dobroć uważała za szczególnie wiarygodne świadectwo więzi z Chrystusem. Spalała się miłością do Jezusa Chrystusa i ta miłość pozwalała jej kochać każdego człowieka, bez względu na wyznanie, przekonania, pozycję. Gdy umarła w Rzymie, 29 V 1939, ludzie mówili, że zmarła święta...
20 VI 1983 w Poznaniu Jan Paweł II beatyfikował m. Urszulę. W 1989 zachowane od zniszczenia ciało bł. Urszuli zostało przewiezione z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego.
W niedzielę 1 czerwca 2003 na rynku pniewskim zgromadziło się około dziesięciu tysięcy uczestników dziękczynienia za kanonizację św. Urszuli Ledóchowskiej. Gospodarzem uroczystości była archidiecezja poznańska z jej metropolitą abpem Stanisławem Gądeckim. Liturgii przewodniczył kard. Zenon Grocholewski z Rzymu, a homilię wygłosił bp Józef Wróbel z Helsinek. Zgromadzonych na pniewskim rynku pozdrowił z Rzymu Ojciec Święty Jan Paweł II podczas niedzielnej modlitwy Regina coeli.
Źródło: kornelia.xaa.pl/viewtopic.php?t=1203


Temat: Święta Urszula Ledóchowska.
Święta Urszula
Julia Maria Ledóchowska przyszła na świat w Loosdorf koło Wiednia w Dolnej Austrii dnia 17 maja 1865 roku jako drugie z siedmiorga dzieci. Była ona córką Antoniego Ledóchowskiego - emigranta politycznego i oficera wojska austriackiego oraz Józefiny Salis- Zizeris- z pochodzenia Szwajcarki- nazywanej matką świętych. Była siostrą błogosławionej Marii Teresy Ledóchowskiej nazywanej matką czarnej Afryki, która założyła założyła zakon sióstr klawerianek oraz Włodzimierza Ledóchowskiego- generała jezuitów. Od 1874 roku do 1883 roku uczyła się w Instytucie Najświętszej Marii Panny w Saint Polten. Dorastająca Julia miała szczęśliwe dzieciństw. Była wszechstronnie uzdolniona i bardzo inteligentna. W domu rodzinnym uczyła się wzajemnej miłości, dobroci, a także radości. Po zakończeniu nauki, gdy miała 18 lat przeprowadziła się z cała rodzina do nabytego przez Antoniego Ledóchowskiego majątku ziemskiego w Lipnicy Murowanej koło Bochni i niedaleko Krakowa. Od tego czasu dojrzewało w niej zakonne powołanie. Trzy lata później, gdy miała 21 lat wstąpiła do klasztoru sióstr urszulanek w Krakowie. Przyjęła imię Urszula w dniu 17 kwietnia 1887 roku, który był jednocześnie dniem jej dwudziestych drugich urodzin. Była bardzo gorliwa w umartwieniach i modlitwie. Złożyła śluby wieczyste w 1889 roku. Po złożeniu ślubów podjęła się pracy w krakowskiej szkole z internatem prowadzonej przez siostry urszulanki. Pracowała tam jako nauczyciel wykładając przedmioty matematyczno-przyrodnicze, języki obce, a w języku francuskim historie sztuki i literatury. Udzielała także lekcji w zakresie malowania, gdyż sama dużo malowała. Pomimo tak wielu zajęć oddawała się również pracy wychowawczej i to właśnie jej najbardziej się poświęcała. W roku 1904 została przełożoną domu i kierowała internatem. W 1906 roku założyła pierwszy w Polsce internat dla studentek szkół wyższych, ponieważ czuła powołanie do wychowywania i opieki nad młodzieżą. Rok wcześniej po rewolucji otworzyła się droga do pracy wychowawczej w Rosji. W lipcu 1907 roku otrzymała pozwolenie i błogosławieństwo papieża Piusa X. Wyjechała do Sanki Petersburga wraz z dwiema innymi siostrami. Otrzymała pozwolenie na życie zakonne w konspiracji i w świeckim stroju miała podjąć się pracy dydaktycznej. Objęła tam kierownictwo zaniedbanego internatu dla dziewcząt przy polskim gimnazjum oraz liceum w parafii św. Katarzyny. Wspólnota sióstr w Petersburgu wciąż się powiększała. Jednak w 1908 roku ze wspólnoty wciąż ukrywających się sióstr urszulanek powstała pierwsza autonomiczna placówka sióstr urszulanek, a matka Urszula została jego przełożoną. W 1910 roku przeprowadziła się nad zatokę fińską, gdzie otworzyła gimnazjum z internatem dla dziewcząt oraz nowicjat dla nowych kandydatek. Gimnazjum powstało w miejscu, które św. Urszula nazwała na cześć Matki Bożej- Gwiazda Morza. Matka Urszula podjęła również pracę o charakterze ekumenicznym wśród okolicznych Finów wyznających luteranizm. Cztery lata później- w roku wybuchu pierwszej wojny światowej- działalność św. Urszuli przyciągnęła zainteresowanie władz carskich, a w efekcie wydalenie jej z Rosji. To spowodowało jej podróż do krajów skandynawskich. Najpierw samotnie ruszyła do Sztokholmu. Początkowo życie tam nie było łatwe. Święta Urszula zarabiała na życie ucząc języka francuskiego jednocześnie ucząc się języka szwedzkiego. Prowadziła intensywne życie duchowe oraz pracowała wśród młodych ludzi. Niedaleko Sztokholmu założyła dla skandynawskich dziewcząt szkołę języków obcych z internatem. Powoli organizowała w międzyczasie przeniesienie pozostałych sióstr z Petersburga do Skandynawii, a dom zakonny wciąż się powiększał, Matka Urszula nie zapominała w tym czasie o ojczyźnie. Pomagała polskim sierotom tworząc dla nich ochronkę po polskich emigrantach. Wciągu zaledwie trzech lat wygłosiła około 80 odczytów o Polsce w krajach skandynawskich( Danii, Szwecji i Norwegii). W ten sposób kształtowała wrażliwość tego społeczeństwa na sprawy niepodległości Polski. Współpracowała także z Generalnym Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce założonego w Szwajcarii przez H. Sienkiewicza oraz I. Paderewskiego. W ostatnich latach wojny przeprowadziła się ona do Danii. Tram założyła także szkołę oraz dom opieki dla sierot polskich robotników sezonowych., W 1918 roku św. Urszula postanowiła powrócić do odrodzonej Polski. W 1920 roku urszulanki petersburskie wróciły do Polski i osiedliły się w Pniewach koło Poznania. Dnia 7 czerwca 1920 roku siostra Urszula otrzymała zezwolenie od Benedykta XV na przekształcenie się w Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Urszulanki Szare( nazwane tak od koloru habitu) działały także poza granicami naszego kraju m.in. we Włoszech i Francji. Św. Urszula uważała, że pogoda ducha jest świadectwem więzi z Chrystusem. Ceniono ją szczególnie za ta radość i poświęcenie dla innych, a w szczególności dzieci. Często powtarzała ona słowa" Naszą polityka jest miłość. I dla tej polityki jesteśmy gotowe poświęcić nasze siły, nasz czas i nasze życie." Umarła w Rzymie 29 maja 1939 roku. Tam została też pochowana. Została beatyfikowana przez Jana Pawła II dnia 20 czerwca 1983 roku w Poznaniu, a dnia 18 maja 2003 roku została kanonizowana przez Jana Pawła II.
Źródło: kornelia.xaa.pl/viewtopic.php?t=1224